چرا باید بی چشمداشت نیکی کنیم؟

یکی از سوالاتی که بارها و بارها در کلاسهایم پرسیده می شود این است که ما به دیگران خوبی کرده ایم اما بدی دیده ایم یا مورد قدردانی قرار نگرفته ایم. آیا باز هم باید خوبی کنیم؟
این موضوع افراد را آزار می دهد زیرا هنگامی که برای افرادی کاری خوب انجام می دهند یا از خود گذشتگی می کنند، آنگونه که دوست دارند مورد قدردانی قرار نمی گیرند یا حتی مورد بدی واقع می شوند. چند بار شاهد گلایه مادری بودم که وقتی فرزندانش خردسال بودند کارش را برای اینکه بهتر بتواند از آنان مراقبت کند رها کرد و حالا که تمام فرزندانش بزرگ شده اند آنقدر که او می خواهد برایش فداکاری نمی کنند یا تشکر نمی کنند و می گویند:« وظیفه ات بوده، می خواستی کارت را رها نکنی، ما مقصر نیستیم خودت تصمیم گرفتی کارت رو رها کنی.» این سخنان بچه هایی که حالا بزرگ شده اند و برای خودشان کسی هستند مادر را ناراحت می کرد. من به او حق می دهم که ناراحت شود، طبیعی است که همه ما انسانها وقتی مورد قدردانی قرار می گیریم خوشحال می شویم. لذت بخش است که افراد از ما تشکر کنند اما اگر نکردند چه؟ باید اجازه دهیم حالمان بد شود؟
پس اولین دلیل برای اینکه باید بی هیچ چشم داشتی به دیگران نیکی کنیم این است که هیچگاه اجازه ندهیم تا رفتار آنان حال خوبمان را خراب کند. اگر تشکر کردند نشانه لطف و معرفتشان است و اگر نکردند ایرادی ندارد. ما به خاطر خودمان و معرفتی که داریم نیکی کرده ایم. با این تفکر هیچگاه به رویشان نمی آوریم و گلایه نمی کنیم. ما خوبی می کنیم چون می خواهیم خوبی کنیم. یا برای رضای خدا خوبی کرده ایم.
معمولا چون انتظار داریم افرادی که خیری به آنها رسانده ایم از ما تشکر کنند یا با ما رفتار بهتری داشته باشند با کوچکترین رفتار نامناسبی که از آنها می بینیم فکر می کنیم قدر خوبی ما را نمی دانند. یا گاهی در مورد رفتارشان دچار سوء تفاهم می شویم. پس یادمان باشد در حق کسی خوبی نمی کنیم مگر بدون هیچ چشم داشتی. همانطور که سعدی نیز فرموده است: تو نیکی می کن و در دجله انداز، که ایزد در بیابانت دهد باز.
یک فایده نیکی کردن بدون چشمداشت این است که حال خودمان خوب می شود و احساس خوبی را تجربه می کنیم که این به نظر من مهمترین نتیجه نیکی کردن بدون چشم داشت است. و فایده دوم اینکه بر اساس قانون کارما، هر کاری که انجام دهیم به سوی ما باز می گردد، این خوبی ها و اعمال نیکو در جایی که نمی دانیم به شکل موهبتها و نعمتهایی به سوی ما باز می گردد. در قرآم کریم آیه ۱۶۰ سوره انعام خداوند می فرماید: هر کس کار نیکو کند او را ده برابر آن پاداش خواهد بود و هر کس کار زشت کند به قدر کار زشتش مجازات شود و بر آنها اصلا ستم نخواهد شد. یا در سوره اسرا ایه ۷ می فرماید: اگر خوبی کردید به خودتان خوبی کردید. در سوره توبه ایه ۲۰ نیز می فرماید: همانا خداوند پاداش کسانی را که کار نیکو می کنند ضایع نمی کند.
خداوند بارها و بارها اطمینان داده که هر کار نیکویی هزاران پاداش برای فرد دارد و از بین نمی رود. پس چه نیازی است که ما با انجام کار نیکو منتظر تشکر دیگران یا قدردانی آنها باشیم. گاهی منت گذاشتن، ارزش کار نیک را کم می کند و باعث آزردگی خاطر دیگران می شود. پس در هر شرایطی، در هر شرایطی کار نیکو را بدون هیچ چشمداشتی انجام دهید. متشکرم. مهربونی خدا همراهتون. بادلی هستم شیدا بادلی.

بدون دیدگاه