حواست به چرخ زندگی ات باشد

یادم هست استاد ارجمندم(استاد محمود معظمی) همیشه می گفت: حواستان به چرخ زندگیتان باشد.هر ماه چرخ زندگیتان را مرور کنید و ببینید خوب می چرخد یا نه.
برای اینکه بتوانیم این موضوع را در کنترل خویش درآوریم باید حواسمان به جنبه های مختلف زندگیمان باشد- در دوره شش ماهه عبور از جاده خوشبختی مفصل درباره چرخ زندگی توضیح می دهم- اگر شغل خوبی داریم یا از اعتبار و شهرت اجتماعی برخورداریم به همان میزان باید سعی کنیم همسری خوب و والدین خوبی هم باشیم. نهاد خانواده از اهمیت و ارزش بالایی برخوردار است. همانطور که خودتان می دانید کودکان آینده سازان جهان هستند و این یعنی مسئولیت سنگینی بر عهده پدر و مادرها هست. اگر صاحب فرزند می شوید باید مسئولیت آن را بپذیرید، باید وقت بگذارید و مهمترین گزینه زندگیتان تربیت فرزندتان باشد، شما مسئول پرورش یک انسان هستید. انسانی که در آینده به شما افتخار خواهد کرد. در مورد تربیت فرزند مطالعه کنید. دختران و پسرانتان را مردان و زنان آینده ببینید که می توانند کارهای مهمی انجام دهند و نسل بعدی را تربیت کنند. این به این معنی نیست که هر چه آنها خواستند در اختیارشان قرار دهید بلکه با دادن مسئولیتهایی هر چند کوچک آنها را مسئولیت پذیر پرورش دهید. در بسیاری از افرادی که به من مراجعه می کنند می بینم که عدم مسئولیت پذیری از سوی مرد دلیلی شده برای درخواست طلاق. به این دلیل تاکید می کنم که تربیت فرزندان بسیار بسیار مهم است. باید زمانی را به یاد دادن چگونه زیستن به آنها اختصاص دهید. روی سخنم با پدر و مادرهایی است که پول، شهرت، شغل و… را به فرزندانشان ترجیح می دهند. شما تصمیم گرفته اید که این کودک را به دنیا آورید پس مسئولیت پرورش و تربیت او را بپذیرید و از عشق سرشارش کنید تا او نیز این کار را در آینده انجام دهد. حتما زمان خاصی را به فرزندانتان اختصاص دهید، زمانی که صرفا در اختیار فرزندتان باشید و عشق و محبت نثارش کنید، با او حرف بزنید، بازی کنید، راه بروید و… .
جدای از اهمیت بسیار نقش والدین در تربیت فرزند، به عقیده من، نقش پدر برای تربیت پسر و نقش مادر در تربیت دختر بسیار حیاتی است. پدر در دوران نوجوانی باید در کنار فرزندش باشد تا او به سلامت از این مسیر عبور کند. پسر باید مردانگی را از پدرش بیاموزد و او را الگوی شایسته ای بداند. اغلب اوقات مراجعانم از نداشتن ارتباط صمیمانه با نوجوانشان گلایه می کنند. محکم نکردن پایه های ارتباط در کودکی منجر به سست شدن آن در نوجوانی می شود. چطور والدینی که در کودکی زمان کافی و موثری برای فرزندانشان نگذاشته اند انتظار دارند در نوجوانی دوست فرزندشان باشند. اگر می خواهیم نوجوانان را از دامهایی که برایشان پهن است( اعتیاد،مواد مخدر،دوستان ناباب و…)حفظ کنیم باید با آنها دوست باشیم و روابط موثری داشته باشیم. اگر زمانی که کودک هستند رابطه گرم و صمیمانه ای را با ما تجربه کنند، با ما درددل کرده باشند و به حرفهایشان گوش کرده باشیم در نوجوانی نیز آنها با ما دوست خواهند بود.
یادمان باشد که فرزندانمان سرمایه های زندگی هستند و تقویت رابطه با آنها در کودکی باعث قویتر شدن رابطه با آنها در نوجوانی و جوانی می شود.
متشکرم، مهربونی خدا همراهتون، بادلی هستم شیدا بادلی

بدون دیدگاه